Rennen voor je kind

‘Ik heb een zwart hartje, papa. Misschien zou het beter zijn, als ik er niet was.’ Deze zin komt niet uit een zwaar reformatorisch boek, maar uit een roman van Tim van der Veer die aan ultratrails doet – megalange afstanden rennen. Buiten bereik gaat over Micha, de jongen die zichzelf als anders ervaart en over Tim, de vader die honderd kilometer aan één stuk in de bergen zal rennen. De opmerking van het kind over het zwarte hartje is eigenlijk een vraag naar bestaansrecht. Het is maar een bijzin in het boek, maar het raakte me. In elke bevolkingsgroep zijn er kinderen en volwassenen die zich inferieur voelen. Doordat ze fysiek of psychisch anders zijn. Of doordat ze op twee manieren kijken: met ogen en met fantasie. Micha noemt een treurwilg een watervalboom, een bloemkool sneeuwbroccoli en een broek wordt nooit te klein maar Micha te groot. En deze jongen vroeg zijn vader dus om de Zugspitz Ultratrail te rennen. Honderd kilometer klimmen, bijna vallen en doodgaan. Vijf tochten waren door uitputting of onderkoeling niet uitgelopen, de zesde keer moest het gebeuren.

Lees meer

Maar waar is de moeder?

Vroeger hoorde ik talloze preken over het verhaal van de verloren zoon. Het script was simpel: oudste zoon (gehoorzaam), jongste zoon (losbol) en een vader. Ik leerde dat ik niet weg moest lopen om in zonde te leven. Toen ik ging studeren, las ik het boekje van Tim Keller over de vrijgevige God en verschoof de aandacht van mezelf naar Gods genade. Het was Bart Chabot die mij onlangs tot nadenken stemde. In een Tv-programma over Rembrandts schilderij over de verloren zoon vraagt hij: ‘Maar waar is de moeder?’

Lees meer

‘Vertel me hoe ik verder moet, vroeg ik aan de nacht met de geur van gras.’

 

De vraag naar het waarom van het lijden ervaart ze als haar eigen vraag. Machteld Siegmann weet er geen antwoord op, maar ze denkt dat er genade verborgen is in de leegte en het gemis. ‘Zelf vind ik dat het christelijk geloof het meest recht doet aan hoe ik het mens-zijn ervaar, namelijk als iets ongerijmds, een geheim.’

Lees meer

Schrijven als verleende genade

Schrijven is een erbarmelijke bezigheid. Het is lummelen, op sociale media hangen en heilige rituelen erop na houden. Toch kun je het alleen redden met discipline, de stok voor jezelf, een ver vooruitzicht.

Zelf ben ik een schrijvende twijfelaar, of een twijfelende schrijver. Wat niet helpt, is dat ik alleen een boek wil schrijven dat er wezenlijk toe doet. Een tijdje terug vertelde ik Machteld Siegmann over mijn geploeter. ‘Ik vraag me af welk onderwerp urgent is voor een nieuwe roman,’ zei ik. Machteld zei dat ze allergisch is voor die vraag. ‘Het is een vraag die door niet-schrijvers aan schrijvers wordt gesteld. Als ik zou moeten schrijven uit urgentie zou alle glans er voor mij af zijn. Een beetje aanrommelen en uitproberen, dat komt meer in de buurt.’

Lees meer

Marieke

Blijf op de hoogte via:


Ontwerp en realisatie door Identiteit & Media.
Fotografie Marieke door Carel Schutte
Alle rechten voorbehouden.